nasajnews.ir

پارچه بافی

 

تاریخ نساجی در ایران به آغاز عصر نوسنگی می رسد. در حفاری هایی که در غاری نزدیک دریای خزر به عمل آمد قطعات پارچهٔ بافته شده از پشم گوسفند و موی بز بدست آمد و با روش آزمایش کربن ۱۴ معلوم شد که مربوط به ۶۵۰۰ سال (۲۰۰ سال کمتر یا بیشتر) پیشتر از میلاد مسیح است. دوک سره و خامه هایی در خانه های اولیهٔ فلات ایران پیدا شده که تاریخ آن به ۵۰۰۰ سال پیش از مسیح می رسد.
همچنین در بین آثار پیدا شده در تپهٔ سیلک کاشان مربوط به ۶۰۰۰ سال پیش از تاریخ، چاقویی از استخوان یافته اند که مردی را می نمایاند، بر پیکر استخوانی، پارچه ای شبیه لنگ نقش بسته که بر کمر بسته است. شیئی نامبرده قدیمی ترین نقش انسانی است که بر بین اشیاء ماقبل تاریخی دیده شده است. بافندگی پارچه های طرح دار در حدود ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد به شکل طرح دو پودی در غرب ایران ایجاد شد. در این روش دو پود باهم و در یک زمان برده می شوند که یکی از آنها برای ساده باف است و دیگری فقط در جاهایی که طرح لازم داشته باشد به روی پارچه آورده می شود وگرنه در همان پشت پارچه آویزان باقی می ماند. این شکل سادهٔ پارچهٔ مرکب است که آن را پود طرح مرکب می نامند.
در آغاز عصر مسیحیت روش دیگری در بافت پارچهٔ تار مرکب در چین پیدا شد. در دورهٔ پارت ها روش چینی در خاور ایران متداول بود. وقتی که این شیوه به سوی باختر گسترش یافت بافندگان ایران چون به طرح بافت پودی عادت داشتند روش چینی ها را معکوس کرده و یک پارچه ترکیبی بافتند. این روش ترکیبی نو هیچ گاه از بین نرفت و به همان شکل هم به روم شرقی (بیزانس)، سیسیل، ایتالیا، و شمال اروپا رفت و در آنجا به نام پارچه های مرکب شناخته شد. از زمان ساسانیان به این طرف بافت جناغی مرکب بیشتر از پارچهٔ مرکب متداول شد و این نوع بافت تا امروز هم ادامه دارد.

 

 

www.nasajnews.ir

nasajnews.ir...